Bangwe
Hier een filmpje dat ze hebben gemaakt voor onze Bachelorproef.
We werken in Bangwe rond alles die te maken heeft met hygiene (sorry voor de schrijffout, ik kon namelijk de 2 puntjes niet terugvinden op het qwerty toetsenbord :D)
We werken in Bangwe rond alles die te maken heeft met hygiene (sorry voor de schrijffout, ik kon namelijk de 2 puntjes niet terugvinden op het qwerty toetsenbord :D)
Na een lange tijd weggeweest …
Het is al even geleden dat ik iets op mijn blog heb geplaatst. We hebben het dan ook al ongelofelijk druk gehad de afgelopen 2 weken. En het internetcafé ligt precies niet naast de deur : )
Ik zou eerst enkele mensen willen bedanken voor een heel heel heel speciaal cadeau! Op maandag 8 februari werd er op de deur geklopt. Het was de hotelmanager die mij mijn verjaardagspakketje kwam brengen! Echt ongelofelijk hoe gelukkig je kan zijn met een klein briefje, want toen dacht ik nog dat het gewoon een brief van Brecht ging zijn …
Maar het was veel meer dan dat! Voor mij was en is het nog steeds het leukste cadeau dat ik al ooit heb gekregen. Ik opende de omslag zo vlug mogelijk en ontdekte dat er een CD in zat en een kaartje.
Ik kreeg een verjaardagskaartje (Dank u!) en op de CD stonden 2 super leuke filmpjes eentje van thuis en enkele vrienden en de andere was van enkele mensen/ vrienden van op school!
Dus aan iedereen die te zien was in beide filmpjes heel erg bedankt voor de verjaardagswensen. Het was echt een SUPER cadeau! Trouwens vergeet ook de werkers van KATHO niet te bedanken ;-)want ze kennen mijn blog niet :D
Verder nog enkele ervaringen van de afgelopen weken:
De Carmel school:
Ik heb er eigenlijk al zo veel beleeft dat ik eigenlijk niet weet waar te beginnen. Misschien eerst de minder leuke kant vertellen. Het gebeurt dus dat ik iets nieuw wil proberen in de klas. Doordat ik steeds in het Engels aan het praten ben, voor hen waarschijnlijk brabbelen, begrijpen ze niet altijd wat ik bedoel. Ik vraag dan aan de leerkracht om even te vertalen. Als de kinderen het niet onmiddellijk begrijpen dan probeert de juf het nog maar eens. Maar wat hier toepasselijk is, als ze het niet begrijpen hangt er dus fysiek geweld aan vast. Het is dus al enkele keren voorgekomen dat de kinderen, omdat ze het niet begrijpen, dan stokslagen krijgen of dat de leerkracht aan hun oren trekt, … Ik voel me daar dan wel schuldig over, omdat het eigenlijk door mij komt dat het gebeurt, ik wil nieuwe dingen aanbrengen …
Het laatste waar ik me minder goed kan in vinden is het steeds herhalen van alles en nog wat. Want voor hen is dit de manier om te leren. Op bepaalde momenten heb ik daar minder moeite mee dan op andere. Bijv.: Ik wou de kinderen de kleuren aanleren, dus had ik een kent lied vertaald naar het Engels. De bedoeling van het lied is dat de kinderen de kleuren leren, maar niet het lied. Toen ik het in de klas aanbracht in de klas vroeg ik aan de juf om gewoon uit te leggen wat de bedoeling was van het lied. Door een klein ‘taal’ misverstand (zoals we er al vele hebben gehad) begon de juf de les en het lied over te nemen. De kinderen moesten dus steeds opnieuw één zin van het lied herhalen. Omdat de juf de melodie niet kende moest ik het dan telkens voor zingen. Ik heb het lied dus echt tot vervelens toe gezongen. Dus als het voor mij al vervelend is denk dan maar eens hoe die kinderen zich moeten voelen als ze iedere dag alles heel veel moeten herhalen.
Maar … er zijn dus niet alleen wat mindere kantjes, er zijn ook ongelofelijke leuke momenten. Het gebeurt dat de kinderen hier positief worden benaderd maar helaas niet zoveel als dit bij ons gebeurt. Omdat dit zowat een basis is in ons onderwijssysteem doe ik dit dus heel veel. De kinderen vinden het dus echt zeer leuk wanneer je gewoon even ‘visuri sana’ (goed zo, goed gewerkt, …) tegen hen zegt. Ze beginnen te glunderen en je ziet ze dan voldaan terug naar hun plaats lopen en iets zeggen tegen hun buur. Ze glimlachen beide kijken in het werkboekje en kijken dan mijn richting uit terwijl ze beide heel erg aan het glimlachen zijn. Het is echt zo mooi dat je de kinderen met zo’n simpele woorden zo gelukkig kan maken.
Ik vertelde vooraf dat de kinderen soms wel eens stokslagen of zo krijgen. En ik vind dit heel erg, maar toen ik een gesprek had met mijn leerkracht vertelde ze me dat dit zo aan haar geleerd werd. Kinderen luisteren of leren niet als je niet op deze manier ingrijpt. Dus eigenlijk kan je het haar niet echt kwalijk nemen, denk maar eens hoe het bij ons was enkele jaren geleden …
Toch wil ik vertellen dat mijn juf. ook heel erg leuk en lief kan zijn. Ze staat heel enthousiast in de klas en noemt haar kinderen “My dear babies.”. Op een bepaalde dag vertelde ze hen zelfs dat ze van hen houdt dat ze eigenlijk geen stokslagen wil geven, maar dat ze daarvoor dan heel aandachtig moeten zijn. Want ze wil dat iedereen slaagt voor de examens aan het einde van de maand.
’s Morgens staat ze ook in de deuropening en groet ze ieder kind, dit gaat samen met een knuffel, een hand of ze wrijft eens over hun hoofd …
Dus eigenlijk raar om te zeggen, maakt dit wel een heel stuk goed van de andere dingen die ik te zien krijg.
Mandeleo:
Mandeleo is een plaats waar er wat oudere kinderen, tieners, maar ook volwassenen zijn. Ze kunnen er terecht en worden geholpen door de ‘Broeders van Liefde’. (Trouwens er even bij vertellen voor de mensen die weten wie het is, Brother Stan is terug!)
De meeste onder hen spreken totaal geen Engels of juist enkele woorden. Voor ons is het dus een hele uitdaging om een activiteit aan hen uit te leggen. Gelukkig zijn er ook enkele die wel Engels kunnen en zij proberen ons dan wat te helpen. En verder proberen we het met handen en voeten uit te leggen.
Wat ze dus heel super vinden is wanneer je uw fototoestel boven haalt. Ze drummen allemaal naar voor om toch maar op de foto te staan. En dan is het opnieuw drummen om allemaal samen te kijken naar het kleine scherm van het fototoestel om te zien hoe de foto er wel uit zien.
Verder zijn we op zaterdag avond al twee x een bungalow gaan mee volgen. Dit is echt iets heel tof. Alle tafels worden weggeplaatst van de gezamenlijke eetruimte en de banken worden opzij geschoven. Voor een half uurtje/ 3 kwartier,want ze weten echt van geen ophouden, ze zouden blijven zingen : ), wordt er gezongen, gedanst en iedereen doet mee zowel de kleinsten als de oudsten. Het is echt de moeite om erbij te zijn!
Bangwé:
Dit is een plaats voor kinderen met een beperking. Het zijn echt zeer schattige en leuke kinderen. Iedere keer opnieuw als we er aankomen, lopen ze vol enthousiasme naar ons toe en roepen ze mzungu, mzungu, … (blanke) Ze springen je om je nek en knuffelen je heel hard. Ze roepen jambo, jambo (hallo) geven je een hand en knuffelen je dan weer opnieuw. Het is net alsof het iedere keer een feest is als we daar aankomen. We voelen er ons ongelofelijk welkom!
De kinderen vinden het leuk dat we tijd met hen doorbrengen, ook wij vinden het super. Want door hele kleine dingen kan je hen dus ook heel blij maken.
Lama 1 van de kinderen, is altijd over enthousiast. Wanneer je iets met hem doet en je verteld hem dat het goed is (visuri sana), dan springt hij om je nek en knuffelt hij je stevig! Hij kijkt dan even omhoog en je ziet zijn ogen fonkelen en dan knuffelt hij je weer stevig! Je geniet echt van zo’n momenten.
Ik zou eigenlijk nog zoveel meer kunnen vertellen, maar ik denk dat dit onmogelijk is om dit allemaal neer te schrijven!
Nog even iets over mezelf. Je kent het spreekwoord van een mug een olifant maken. Als je het letterlijk neemt is dit hetgeen wat met mijn voet ie gebeurt deze week : )
Ik had dus een muggenbeet en had er aan gekrabd. Ik had niet door dat ik huid had weg gekrabd en liep dus terug naar huis. Maar je moet weten hier is echt overal stof …
De volgende morgen merkte ik de korstjes op en dacht het zal wel genezen. Maar de volgende dag stond ik op en mijn voet deed echt wel pijn. Toch ging ik naar school, ik dacht het zal wel overgaan : )
Maar tegen de middag was het heel wat erger geworden, mijn voet was heel erg gezwollen en leek echt op de voet van een olifant! Kon niet echt goed zijn, vlug te rade bij de dokter!
Na wat rusten is het nu al heel wat beter met mijn voet, al is de zwelling nog niet helemaal verdwenen, maar alles komt in orde geen zorgen : )
Dit was het dan al weer, tot een volgende keer!!!
Kwa heri (tot ziens)
Ik zou eerst enkele mensen willen bedanken voor een heel heel heel speciaal cadeau! Op maandag 8 februari werd er op de deur geklopt. Het was de hotelmanager die mij mijn verjaardagspakketje kwam brengen! Echt ongelofelijk hoe gelukkig je kan zijn met een klein briefje, want toen dacht ik nog dat het gewoon een brief van Brecht ging zijn …
Maar het was veel meer dan dat! Voor mij was en is het nog steeds het leukste cadeau dat ik al ooit heb gekregen. Ik opende de omslag zo vlug mogelijk en ontdekte dat er een CD in zat en een kaartje.
Ik kreeg een verjaardagskaartje (Dank u!) en op de CD stonden 2 super leuke filmpjes eentje van thuis en enkele vrienden en de andere was van enkele mensen/ vrienden van op school!
Dus aan iedereen die te zien was in beide filmpjes heel erg bedankt voor de verjaardagswensen. Het was echt een SUPER cadeau! Trouwens vergeet ook de werkers van KATHO niet te bedanken ;-)want ze kennen mijn blog niet :D
Verder nog enkele ervaringen van de afgelopen weken:
De Carmel school:
Ik heb er eigenlijk al zo veel beleeft dat ik eigenlijk niet weet waar te beginnen. Misschien eerst de minder leuke kant vertellen. Het gebeurt dus dat ik iets nieuw wil proberen in de klas. Doordat ik steeds in het Engels aan het praten ben, voor hen waarschijnlijk brabbelen, begrijpen ze niet altijd wat ik bedoel. Ik vraag dan aan de leerkracht om even te vertalen. Als de kinderen het niet onmiddellijk begrijpen dan probeert de juf het nog maar eens. Maar wat hier toepasselijk is, als ze het niet begrijpen hangt er dus fysiek geweld aan vast. Het is dus al enkele keren voorgekomen dat de kinderen, omdat ze het niet begrijpen, dan stokslagen krijgen of dat de leerkracht aan hun oren trekt, … Ik voel me daar dan wel schuldig over, omdat het eigenlijk door mij komt dat het gebeurt, ik wil nieuwe dingen aanbrengen …
Het laatste waar ik me minder goed kan in vinden is het steeds herhalen van alles en nog wat. Want voor hen is dit de manier om te leren. Op bepaalde momenten heb ik daar minder moeite mee dan op andere. Bijv.: Ik wou de kinderen de kleuren aanleren, dus had ik een kent lied vertaald naar het Engels. De bedoeling van het lied is dat de kinderen de kleuren leren, maar niet het lied. Toen ik het in de klas aanbracht in de klas vroeg ik aan de juf om gewoon uit te leggen wat de bedoeling was van het lied. Door een klein ‘taal’ misverstand (zoals we er al vele hebben gehad) begon de juf de les en het lied over te nemen. De kinderen moesten dus steeds opnieuw één zin van het lied herhalen. Omdat de juf de melodie niet kende moest ik het dan telkens voor zingen. Ik heb het lied dus echt tot vervelens toe gezongen. Dus als het voor mij al vervelend is denk dan maar eens hoe die kinderen zich moeten voelen als ze iedere dag alles heel veel moeten herhalen.
Maar … er zijn dus niet alleen wat mindere kantjes, er zijn ook ongelofelijke leuke momenten. Het gebeurt dat de kinderen hier positief worden benaderd maar helaas niet zoveel als dit bij ons gebeurt. Omdat dit zowat een basis is in ons onderwijssysteem doe ik dit dus heel veel. De kinderen vinden het dus echt zeer leuk wanneer je gewoon even ‘visuri sana’ (goed zo, goed gewerkt, …) tegen hen zegt. Ze beginnen te glunderen en je ziet ze dan voldaan terug naar hun plaats lopen en iets zeggen tegen hun buur. Ze glimlachen beide kijken in het werkboekje en kijken dan mijn richting uit terwijl ze beide heel erg aan het glimlachen zijn. Het is echt zo mooi dat je de kinderen met zo’n simpele woorden zo gelukkig kan maken.
Ik vertelde vooraf dat de kinderen soms wel eens stokslagen of zo krijgen. En ik vind dit heel erg, maar toen ik een gesprek had met mijn leerkracht vertelde ze me dat dit zo aan haar geleerd werd. Kinderen luisteren of leren niet als je niet op deze manier ingrijpt. Dus eigenlijk kan je het haar niet echt kwalijk nemen, denk maar eens hoe het bij ons was enkele jaren geleden …
Toch wil ik vertellen dat mijn juf. ook heel erg leuk en lief kan zijn. Ze staat heel enthousiast in de klas en noemt haar kinderen “My dear babies.”. Op een bepaalde dag vertelde ze hen zelfs dat ze van hen houdt dat ze eigenlijk geen stokslagen wil geven, maar dat ze daarvoor dan heel aandachtig moeten zijn. Want ze wil dat iedereen slaagt voor de examens aan het einde van de maand.
’s Morgens staat ze ook in de deuropening en groet ze ieder kind, dit gaat samen met een knuffel, een hand of ze wrijft eens over hun hoofd …
Dus eigenlijk raar om te zeggen, maakt dit wel een heel stuk goed van de andere dingen die ik te zien krijg.
Mandeleo:
Mandeleo is een plaats waar er wat oudere kinderen, tieners, maar ook volwassenen zijn. Ze kunnen er terecht en worden geholpen door de ‘Broeders van Liefde’. (Trouwens er even bij vertellen voor de mensen die weten wie het is, Brother Stan is terug!)
De meeste onder hen spreken totaal geen Engels of juist enkele woorden. Voor ons is het dus een hele uitdaging om een activiteit aan hen uit te leggen. Gelukkig zijn er ook enkele die wel Engels kunnen en zij proberen ons dan wat te helpen. En verder proberen we het met handen en voeten uit te leggen.
Wat ze dus heel super vinden is wanneer je uw fototoestel boven haalt. Ze drummen allemaal naar voor om toch maar op de foto te staan. En dan is het opnieuw drummen om allemaal samen te kijken naar het kleine scherm van het fototoestel om te zien hoe de foto er wel uit zien.
Verder zijn we op zaterdag avond al twee x een bungalow gaan mee volgen. Dit is echt iets heel tof. Alle tafels worden weggeplaatst van de gezamenlijke eetruimte en de banken worden opzij geschoven. Voor een half uurtje/ 3 kwartier,want ze weten echt van geen ophouden, ze zouden blijven zingen : ), wordt er gezongen, gedanst en iedereen doet mee zowel de kleinsten als de oudsten. Het is echt de moeite om erbij te zijn!
Bangwé:
Dit is een plaats voor kinderen met een beperking. Het zijn echt zeer schattige en leuke kinderen. Iedere keer opnieuw als we er aankomen, lopen ze vol enthousiasme naar ons toe en roepen ze mzungu, mzungu, … (blanke) Ze springen je om je nek en knuffelen je heel hard. Ze roepen jambo, jambo (hallo) geven je een hand en knuffelen je dan weer opnieuw. Het is net alsof het iedere keer een feest is als we daar aankomen. We voelen er ons ongelofelijk welkom!
De kinderen vinden het leuk dat we tijd met hen doorbrengen, ook wij vinden het super. Want door hele kleine dingen kan je hen dus ook heel blij maken.
Lama 1 van de kinderen, is altijd over enthousiast. Wanneer je iets met hem doet en je verteld hem dat het goed is (visuri sana), dan springt hij om je nek en knuffelt hij je stevig! Hij kijkt dan even omhoog en je ziet zijn ogen fonkelen en dan knuffelt hij je weer stevig! Je geniet echt van zo’n momenten.
Ik zou eigenlijk nog zoveel meer kunnen vertellen, maar ik denk dat dit onmogelijk is om dit allemaal neer te schrijven!
Nog even iets over mezelf. Je kent het spreekwoord van een mug een olifant maken. Als je het letterlijk neemt is dit hetgeen wat met mijn voet ie gebeurt deze week : )
Ik had dus een muggenbeet en had er aan gekrabd. Ik had niet door dat ik huid had weg gekrabd en liep dus terug naar huis. Maar je moet weten hier is echt overal stof …
De volgende morgen merkte ik de korstjes op en dacht het zal wel genezen. Maar de volgende dag stond ik op en mijn voet deed echt wel pijn. Toch ging ik naar school, ik dacht het zal wel overgaan : )
Maar tegen de middag was het heel wat erger geworden, mijn voet was heel erg gezwollen en leek echt op de voet van een olifant! Kon niet echt goed zijn, vlug te rade bij de dokter!
Na wat rusten is het nu al heel wat beter met mijn voet, al is de zwelling nog niet helemaal verdwenen, maar alles komt in orde geen zorgen : )
Dit was het dan al weer, tot een volgende keer!!!
Kwa heri (tot ziens)
Jambo,
Vlug tussen alle drukte door iets schrijven voor op de blog. Ik zal je al waarschuwen het zijn niet echt de meest serieuze dingen die ik deze week heb meegemaakt :)
We hebben op maandag onze kleren gaan afhalen dat we hebben laten maken. Want op school wordt er van ons verwacht dat we dus zo’n pakje dragen. Het is dus niet gemakkelijk om zonder spiegel te zeggen of het goed is of niet … Met als gevolg, toen ik het in het hotel nog een keer aan deed, was het dus veel te groot. Als je opzij staat kan je dus gewoon van de ene armuitsnijding naar de andere kijken, waardoor alles dus zichtbaar is, niet goed dus :)
Voor iemand die weet wat en hoe je het moet veranderen is dit even frustrerend omdat je gewoon de middelen niet hebt om het te veranderen. Oplossing: Op zoek naar een andere kleermaker!!! :) Ik moet wel zeggen de rok is wel heel mooi en het is ook een mooie stof, dus na enkele aanpassingen komt alles in orde!
We hebben deze week ook onze eerste regen meegemaakt in Afrika! Het begon met wat donder in de verte … Suzanne vind dit niet echt gezellig en dan zeg ik telkens vlug, maar het is maar een brommer hoor. Niet veel later horen we dus heel wat lawaai … Suzanne en ik kijken elkaar onmiddellijk aan, “Is dat regen?” We waren eigenlijk echt heel blij We keken vlug door het venster en het was inderdaad aan het regenen. We zagen de manager van het hotel vlug bezig met de was binnen te halen. Maar het waren echt heel veel dingen en het was hard aan het regenen … Suzanne kom we gaan helpen en zonder veel nadenken stonden we buiten de was aan het helpen afhalen, best wel een grappig moment!
Onze eerste ervaringen met een Frans toilet deze week was echt lachwekkend… (foto volgt nog) Er is geen slot aan de deur, de deur gaat zelfs niet dicht, … Dus proberen we zoveel mogelijk samen naar het toilet te gaan zodat de andere de deur aan de buitenkant kan vasthouden.
De eerste maal zei ik tegen Suzanne, je zou hier nu eens moeten uitglijden … want niet iedereen mikt eigenlijk in het gat in de grond …
En de volgende dag was het bijna zover :) Er zijn 2 betonnen strepen/verhogen op de grond juist naast het gat waar je dan moet in plassen. Die betonnen dingen gaan aan de voorkant dan schuin naar beneden. Ik dacht misschien is dit wel om daar je voeten tegen te zetten, waardoor het dan gemakkelijk zal gaan. Dus dit probeerde ik dan maar even, maar dit bleek dus geen zo’n goed idee te zijn. Doordat er overal zand ligt, gleed ik van die schuine zijden en viel ik dus echt wel bijna … Toen zei ik: “Suzanne weet je nog wat ik gisteren heb gezegd …”
Ik wil nog vlug even vertellen dat ze hier dus echt overheerlijke vers geperste sapjes hebben! Ik heb nog nooit zo’n lekkere sapjes gedronken! Dat is iets wat ik nu al zeker weet dat ik zal missen als ik terug ben in België. Het leuke er aan is dat het dan ook nog zeer weinig geld kost. Het is iets van 30 cent voor een heel vol glas. Het minder leuke … dat het dus niet zo goed is voor mijn darmflora :)
Foto's volgen ...
Zo dit was het dan weer, tot een volgende keer …
Groeten!
Vlug tussen alle drukte door iets schrijven voor op de blog. Ik zal je al waarschuwen het zijn niet echt de meest serieuze dingen die ik deze week heb meegemaakt :)
We hebben op maandag onze kleren gaan afhalen dat we hebben laten maken. Want op school wordt er van ons verwacht dat we dus zo’n pakje dragen. Het is dus niet gemakkelijk om zonder spiegel te zeggen of het goed is of niet … Met als gevolg, toen ik het in het hotel nog een keer aan deed, was het dus veel te groot. Als je opzij staat kan je dus gewoon van de ene armuitsnijding naar de andere kijken, waardoor alles dus zichtbaar is, niet goed dus :)
Voor iemand die weet wat en hoe je het moet veranderen is dit even frustrerend omdat je gewoon de middelen niet hebt om het te veranderen. Oplossing: Op zoek naar een andere kleermaker!!! :) Ik moet wel zeggen de rok is wel heel mooi en het is ook een mooie stof, dus na enkele aanpassingen komt alles in orde!
We hebben deze week ook onze eerste regen meegemaakt in Afrika! Het begon met wat donder in de verte … Suzanne vind dit niet echt gezellig en dan zeg ik telkens vlug, maar het is maar een brommer hoor. Niet veel later horen we dus heel wat lawaai … Suzanne en ik kijken elkaar onmiddellijk aan, “Is dat regen?” We waren eigenlijk echt heel blij We keken vlug door het venster en het was inderdaad aan het regenen. We zagen de manager van het hotel vlug bezig met de was binnen te halen. Maar het waren echt heel veel dingen en het was hard aan het regenen … Suzanne kom we gaan helpen en zonder veel nadenken stonden we buiten de was aan het helpen afhalen, best wel een grappig moment!
Onze eerste ervaringen met een Frans toilet deze week was echt lachwekkend… (foto volgt nog) Er is geen slot aan de deur, de deur gaat zelfs niet dicht, … Dus proberen we zoveel mogelijk samen naar het toilet te gaan zodat de andere de deur aan de buitenkant kan vasthouden.
De eerste maal zei ik tegen Suzanne, je zou hier nu eens moeten uitglijden … want niet iedereen mikt eigenlijk in het gat in de grond …
En de volgende dag was het bijna zover :) Er zijn 2 betonnen strepen/verhogen op de grond juist naast het gat waar je dan moet in plassen. Die betonnen dingen gaan aan de voorkant dan schuin naar beneden. Ik dacht misschien is dit wel om daar je voeten tegen te zetten, waardoor het dan gemakkelijk zal gaan. Dus dit probeerde ik dan maar even, maar dit bleek dus geen zo’n goed idee te zijn. Doordat er overal zand ligt, gleed ik van die schuine zijden en viel ik dus echt wel bijna … Toen zei ik: “Suzanne weet je nog wat ik gisteren heb gezegd …”
Ik wil nog vlug even vertellen dat ze hier dus echt overheerlijke vers geperste sapjes hebben! Ik heb nog nooit zo’n lekkere sapjes gedronken! Dat is iets wat ik nu al zeker weet dat ik zal missen als ik terug ben in België. Het leuke er aan is dat het dan ook nog zeer weinig geld kost. Het is iets van 30 cent voor een heel vol glas. Het minder leuke … dat het dus niet zo goed is voor mijn darmflora :)
Foto's volgen ...
Zo dit was het dan weer, tot een volgende keer …
Groeten!
Onze eerste week in Kigoma zit er al weer op!
De week begon een beetje verkeerd. Toen we op maandag aankwamen in de Carmel School (Vol zenuwen omdat we niet wisten wat ons te wachten stond.)begreep de zuster niet echt wat de bedoeling was. Ze was overdonderd en zei ons woensdag maar eens terug te komen … (Kleine paniek!)
Maar alles is goed uitgedraaid en nu hebben we al heel wat kunnen zien in de klas. Het is een zeer grote klas, er zitten ongeveer 70 kinderen in een klas. Ze krijgen frontaal les en zitten soms met 4 kinderen samen op 1 bank. Ze zitten op zo’n banken zoals vroeger. Suzanne en ik staan beide in een low kindergarden class, dit zijn de kinderen van ongeveer 4 jaar. Ze leren er al lezen en schrijven. Dit leren ze door veel dingen na te zeggen, door te herhalen.
Op dinsdag hebben we gaan eten met Vincent en Ulrike en we hebben ontdekt dat we verkeerde informatie hebben doorgekregen . Ze zijn dus beide van Antwerpen, i.p.v.b Gent. Daarna hebben we samen naar Jacobson’s beach geweest. De weg ernaartoe riepen alle kinderen pila, pila, … dit is bal in het Swahili. Het bleek dus dat er ooit eens een blanke man er geweest is en er heel veel ballen had geven en de kinderen associëren ons nu nog steeds met een bal.
Het strand zelf was echt zeer prachtig, we hadden een mooi uitzicht en het was een zeer leuke ontspanning. We hebben er ook apen gezien, ze kwamen even kijken of we geen eten voor hen hadden meegebracht.
We vinden het beide zeer leuk om in de middag naar Mandeleo of Bangwé te gaan. De kinderen en eigenlijk ook tieners spreken zeer weinig tot geen Engels, maar toch proberen we ons best te doen om zoveel mogelijk met hen te communiceren. Dit door woorden op te zoeken in onze blaadjes, door gebaren of door even te kijken naar één van de broeders die het dan even voor ons vertaald.
Het is echt leuk om tijd met hen door te brengen, want de kinderen hebben in de middag niets meer te doen en zo vullen wij hun tijd een beetje.
Op vrijdag avond kwam iemand ons oppikken van Bangwé om naar Newman college te gaan. Dit is een school waar Brother Pasco verblijft. Het is een school voor studenten van groep 5 en 6. Hierna kunnen ze dan naar de universiteit. Het is wel niet zo dat het is zoals hier het 5de en 6de secundair dat de leerlingen rond 17 – 18 – 19 jaar zijn. De leeftijd kan er zeer veel verschillen, er kunnen zelfs studenten zijn van 25 jaar of meer.
We gingen ’s avonds naar een soort van een mis. Dit was er omdat de studenten van groep 5 naar huis mochten (vakantie) en omdat de studenten van groep 6 moeten beginnen studeren om volgende week examens te maken. Het was echt een zeer toffe beleving, telkens ze gingen bidden begonnen ze te zingen. Iedereen zong echt uit volle borst mee, er werd op fluitjes geblazen, geklapt, gedanst en zo af en toe maakten ze speciale geluiden met hun mond (wat je zeker en vast al eens zal gehoord hebben). Het was net alsof ik een avond uitging i.p.v. een mis bij te wonen.
Om nog even uit te rusten voor ze hard moesten beginnen studeren, was er voor groep 6 op zaterdag een picknick in aqua lodge, waar ze ook konden zwemmen (Ligt bij het meer.). Suzanne en ik waren door brother Pasco uitgenodigd. Het was echt wel leuk om de studenten te ontmoeten, maar ook brother Pasco (want we hadden hem nog niet veel gezien) en nog 2 anderen die ook bij brother Pasco verblijven.
Het grappige was dat iedereen met ons op de foto wou. We hebben echt ongelofelijk veel moeten poseren en lachen , want de meeste vroegen dan ook om 2 foto’s te nemen om er zeker van te zijn dat er toch ene ging gelukt zijn …
Zo dit was het dan zo een beetje, tot een volgende keer!
Groeten
Maar alles is goed uitgedraaid en nu hebben we al heel wat kunnen zien in de klas. Het is een zeer grote klas, er zitten ongeveer 70 kinderen in een klas. Ze krijgen frontaal les en zitten soms met 4 kinderen samen op 1 bank. Ze zitten op zo’n banken zoals vroeger. Suzanne en ik staan beide in een low kindergarden class, dit zijn de kinderen van ongeveer 4 jaar. Ze leren er al lezen en schrijven. Dit leren ze door veel dingen na te zeggen, door te herhalen.
Op dinsdag hebben we gaan eten met Vincent en Ulrike en we hebben ontdekt dat we verkeerde informatie hebben doorgekregen . Ze zijn dus beide van Antwerpen, i.p.v.b Gent. Daarna hebben we samen naar Jacobson’s beach geweest. De weg ernaartoe riepen alle kinderen pila, pila, … dit is bal in het Swahili. Het bleek dus dat er ooit eens een blanke man er geweest is en er heel veel ballen had geven en de kinderen associëren ons nu nog steeds met een bal.
Het strand zelf was echt zeer prachtig, we hadden een mooi uitzicht en het was een zeer leuke ontspanning. We hebben er ook apen gezien, ze kwamen even kijken of we geen eten voor hen hadden meegebracht.
We vinden het beide zeer leuk om in de middag naar Mandeleo of Bangwé te gaan. De kinderen en eigenlijk ook tieners spreken zeer weinig tot geen Engels, maar toch proberen we ons best te doen om zoveel mogelijk met hen te communiceren. Dit door woorden op te zoeken in onze blaadjes, door gebaren of door even te kijken naar één van de broeders die het dan even voor ons vertaald.
Het is echt leuk om tijd met hen door te brengen, want de kinderen hebben in de middag niets meer te doen en zo vullen wij hun tijd een beetje.
Op vrijdag avond kwam iemand ons oppikken van Bangwé om naar Newman college te gaan. Dit is een school waar Brother Pasco verblijft. Het is een school voor studenten van groep 5 en 6. Hierna kunnen ze dan naar de universiteit. Het is wel niet zo dat het is zoals hier het 5de en 6de secundair dat de leerlingen rond 17 – 18 – 19 jaar zijn. De leeftijd kan er zeer veel verschillen, er kunnen zelfs studenten zijn van 25 jaar of meer.
We gingen ’s avonds naar een soort van een mis. Dit was er omdat de studenten van groep 5 naar huis mochten (vakantie) en omdat de studenten van groep 6 moeten beginnen studeren om volgende week examens te maken. Het was echt een zeer toffe beleving, telkens ze gingen bidden begonnen ze te zingen. Iedereen zong echt uit volle borst mee, er werd op fluitjes geblazen, geklapt, gedanst en zo af en toe maakten ze speciale geluiden met hun mond (wat je zeker en vast al eens zal gehoord hebben). Het was net alsof ik een avond uitging i.p.v. een mis bij te wonen.
Om nog even uit te rusten voor ze hard moesten beginnen studeren, was er voor groep 6 op zaterdag een picknick in aqua lodge, waar ze ook konden zwemmen (Ligt bij het meer.). Suzanne en ik waren door brother Pasco uitgenodigd. Het was echt wel leuk om de studenten te ontmoeten, maar ook brother Pasco (want we hadden hem nog niet veel gezien) en nog 2 anderen die ook bij brother Pasco verblijven.
Het grappige was dat iedereen met ons op de foto wou. We hebben echt ongelofelijk veel moeten poseren en lachen , want de meeste vroegen dan ook om 2 foto’s te nemen om er zeker van te zijn dat er toch ene ging gelukt zijn …
Zo dit was het dan zo een beetje, tot een volgende keer!
Groeten
We zijn nog maar enkele dagen verder, maar toch hebben we alweer heel wat gezien en meegemaakt.
Bij ieder bezoek worden we heel hartelijk ontvangen, we worden er verwend. We zijn in een land waar mensen heel wat minder hebben dan bij ons in België. Toch proberen ze om ons bezoek zo aangenaam mogelijk te laten verlopen. We krijgen drankjes aangeboden, we mogen niet vertrekken voor we iets hebben gegeten, …
We hebben intussen al 2 scholen bezocht.
YWCA, dit is een zeer klein schooltje, waar ze enkel één pre- primary school (kleuterklas) en een klasjes hebben voor kinderen met een mentale beperking. Het valt ons op dat ze telkens met meerdere leerkrachten in een klas aanwezig zijn. Bij de kinderen met een beperking waren er een stuk of 5 leerkrachten. Iedere dag van de week is er iemand anders die de leiding neemt en de anderen helpen mee begeleiden. Ze proberen er de kinderen toch iets aan te leren ook al hebben ze een beperking. Ze vertelden ons dat dit één van de weinige scholen is waar deze kinderen naartoe kunnen.
De reden waarom er enkel een kleuterklas was, was omdat er vroeger geen kleuterklassen bestonden, er was enkel primary school (lagere school). Daarom hebben zij er dan één opgericht.
Dan zijn we natuurlijk nog even langs geweest in Pond Spring. De school waar andere mede- studenten de vorige jaren naartoe zijn geweest. We moesten hen allemaal zeer veel groetjes doen! Ze waren allen zeer enthousiast om te horen hoe het nu met hen gaat. Heel wat kinderen herinnerden ook nog de vorige studenten, al hadden sommige klassen wat moeite met de namen .
We gingen in iedere klas even langs om onszelf voor te stellen. De kinderen waren allen heel enthousiast om ons te zien! We hadden zelf het gevoel dat we een heel belangrijk iemand waren, terwijl we dat eigenlijk echt niet zijn.
We gingen observeren in de ‘zebraklas’ (3de kleuterklas). Daar konden we heel wat terugvinden van in België. Ze deed een tussendoortje wanneer de kinderen even te wild werden, er werd gebruik gemaakt van een weerkalender, … Je kond dus duidelijk merken dat Pond Spring al heel wat ontwikkeld is.
Toen het middag was moesten Suzanne en ik blijven eten. We hadden eigenlijk al thee (Dat ik tot mijn eigen verbazing echt wel lekker vond.) en 3 sneden brood gekregen. Dus je merkt dat ze er echt wel zeer vriendelijk zijn. Als middagmaal kregen we rijst, een witte groente (de naam ontglipt me, maar ik denk dat het witte kool is van bij ons), vis en wat er niet mag ontbreken, bonen …
Tijdens het middagmaal kwam er een meisje langs en vertelde iets aan de ‘headmaster’. Ze zei haar een beetje later terug te komen. Dit deed ze dan ook en er was een ander meisje met haar mee. Ze gingen het bureau binnen en Suzanne en ik zaten in het kamertje ernaast. Er werd een lang gesprek gevoerd tussen beide meisjes en de ‘headmaster’. Plots hoorden Suzanne en ik iets en keken we even omhoog (want wij zaten met ons gezicht naar de deuropening) toen zagen we dat het meisje dat erbij was gekomen 2 stokslagen kreeg op haar armen. Ik had altijd gedacht dat ik het er heel moeilijk mee ging hebben, maar het viel best mee. Ik weet dat dit niet zo is in België, maar door er al van gehoord te hebben, heb je er u een beetje kunnen op voorbereiden. Ik keur het zeker niet goed en vind het erg dat ze dit doen maar doordat ze eerst een lang gesprek hebben gehad, werd het ook een beetje gerelativeerd. De ‘headmaster’ kon na het horen van het ene verhaal onmiddellijk hebben geoordeeld en enkele stokslagen hebben gegeven, maar dat deed ze niet …
Dit was dan onze laatste dag in Dar Es Salaam …
Op zaterdag, uur in de morgen moesten we uit bed, zodat we ons nog konden wassen en het laatste gerief nog konden opbergen. Om 4.40 gingen we naar beneden en tot onze verbazing merkten we dat de taxi die er om 5u ging staan al op ons stond te wachten. We vertrokken richting luchthaven.
Hier had ik het toch wel even moeilijk. Normaal als je met koffer naar de luchthaven trekt, wil dit zeggen dat je naar huis mag … Maar dit was niet zo we mogen nog lang niet naar huis, wat dan wel even moeilijk is!
Om 7 uur vertrok het vliegtuig en ergens rond 10.30 lande het vliegtuig in Kigoma. Daar kwamen enkele broeders ons opwachten en brachten ze ons naar ‘Mjemwema Lodge’. Daar trokken we hele grote ogen, want we hebben een pracht van een kamer! Suzanne en ik hebben ELK een 2 personenbed! Een super grote kast en kamer. En zoals in Kibodja hotel hebben we ook hier een TV op de kamer. We hebben echt luxe die we niet hadden verwacht!
Maar niet alleen ons hotelletje is heel prachtig, maar ook Kigoma is ongelofelijk mooi. Toen ik in het vliegtuig Lake Tanganika kon zien, voelde ik me al weer wat beter. Het uizicht hier is echt totaal anders dan Dar Es Salaam! Je zit tussen de bergen, je hebt een prachtig uitzicht op Lake Tanganika. Het is er hier ook iets minder warm dan in Dar Es Salaam.
Brother Eric liet ons even op onze kamer om ons te verfrissen, uit te pakken, …
Even later hebben we Sija ontmoet.
Samen met Brother Eric hebben we dan al een stukje van Kigoma gaan ontdekken. We hebben zeer toevallig Deo ontmoet. Hij heeft hier in Kigoma een radiostation en kan toch wel een klein beetje Nederlands .
We zijn langs geweest in Mandeleo, even een kijkje genomen in de school ernaast, een bezoek gebracht aan een 4 sterren hotel, met een prachtig uitzicht op Lake Tanganika. Je kan er ook even gewoon langs gaan om iets te drinken en te genieten van het uitzicht. Toen we langs gingen in Aqua lodge (Een klein hotel van de Broeders van Liefde.) deden we een leuke ontdekking. Er zijn hier 2 landgenoten van ons, Vincent en Ulrike. Ze zijn afkomstig van Gent en doen vrijwilligers werk in de school naast Mandeleo. Ze hebben ons onmiddellijk al uitgenodigd om één van deze dagen samen iets te gaan eten. Ze gingen ons een beetje helpen om het hier allemaal wat gewoon te worden.
Dit was zo een beetje onze eerste dag in Kigoma. Zoals het er nu uit ziet zal het hier echt heel leuk worden! Maandag starten we onze stage in de Carmel school, hopelijk verloopt ook daar alles goed…
Ik had er graag nog enkele foto's opgeplaatst, maar het duurt echt te lang en heb het jammer genoeg moeten stoppen!
Misschien een andere keer.
Tot later …
Bij ieder bezoek worden we heel hartelijk ontvangen, we worden er verwend. We zijn in een land waar mensen heel wat minder hebben dan bij ons in België. Toch proberen ze om ons bezoek zo aangenaam mogelijk te laten verlopen. We krijgen drankjes aangeboden, we mogen niet vertrekken voor we iets hebben gegeten, …
We hebben intussen al 2 scholen bezocht.
YWCA, dit is een zeer klein schooltje, waar ze enkel één pre- primary school (kleuterklas) en een klasjes hebben voor kinderen met een mentale beperking. Het valt ons op dat ze telkens met meerdere leerkrachten in een klas aanwezig zijn. Bij de kinderen met een beperking waren er een stuk of 5 leerkrachten. Iedere dag van de week is er iemand anders die de leiding neemt en de anderen helpen mee begeleiden. Ze proberen er de kinderen toch iets aan te leren ook al hebben ze een beperking. Ze vertelden ons dat dit één van de weinige scholen is waar deze kinderen naartoe kunnen.
De reden waarom er enkel een kleuterklas was, was omdat er vroeger geen kleuterklassen bestonden, er was enkel primary school (lagere school). Daarom hebben zij er dan één opgericht.
Dan zijn we natuurlijk nog even langs geweest in Pond Spring. De school waar andere mede- studenten de vorige jaren naartoe zijn geweest. We moesten hen allemaal zeer veel groetjes doen! Ze waren allen zeer enthousiast om te horen hoe het nu met hen gaat. Heel wat kinderen herinnerden ook nog de vorige studenten, al hadden sommige klassen wat moeite met de namen .
We gingen in iedere klas even langs om onszelf voor te stellen. De kinderen waren allen heel enthousiast om ons te zien! We hadden zelf het gevoel dat we een heel belangrijk iemand waren, terwijl we dat eigenlijk echt niet zijn.
We gingen observeren in de ‘zebraklas’ (3de kleuterklas). Daar konden we heel wat terugvinden van in België. Ze deed een tussendoortje wanneer de kinderen even te wild werden, er werd gebruik gemaakt van een weerkalender, … Je kond dus duidelijk merken dat Pond Spring al heel wat ontwikkeld is.
Toen het middag was moesten Suzanne en ik blijven eten. We hadden eigenlijk al thee (Dat ik tot mijn eigen verbazing echt wel lekker vond.) en 3 sneden brood gekregen. Dus je merkt dat ze er echt wel zeer vriendelijk zijn. Als middagmaal kregen we rijst, een witte groente (de naam ontglipt me, maar ik denk dat het witte kool is van bij ons), vis en wat er niet mag ontbreken, bonen …
Tijdens het middagmaal kwam er een meisje langs en vertelde iets aan de ‘headmaster’. Ze zei haar een beetje later terug te komen. Dit deed ze dan ook en er was een ander meisje met haar mee. Ze gingen het bureau binnen en Suzanne en ik zaten in het kamertje ernaast. Er werd een lang gesprek gevoerd tussen beide meisjes en de ‘headmaster’. Plots hoorden Suzanne en ik iets en keken we even omhoog (want wij zaten met ons gezicht naar de deuropening) toen zagen we dat het meisje dat erbij was gekomen 2 stokslagen kreeg op haar armen. Ik had altijd gedacht dat ik het er heel moeilijk mee ging hebben, maar het viel best mee. Ik weet dat dit niet zo is in België, maar door er al van gehoord te hebben, heb je er u een beetje kunnen op voorbereiden. Ik keur het zeker niet goed en vind het erg dat ze dit doen maar doordat ze eerst een lang gesprek hebben gehad, werd het ook een beetje gerelativeerd. De ‘headmaster’ kon na het horen van het ene verhaal onmiddellijk hebben geoordeeld en enkele stokslagen hebben gegeven, maar dat deed ze niet …
Dit was dan onze laatste dag in Dar Es Salaam …
Op zaterdag, uur in de morgen moesten we uit bed, zodat we ons nog konden wassen en het laatste gerief nog konden opbergen. Om 4.40 gingen we naar beneden en tot onze verbazing merkten we dat de taxi die er om 5u ging staan al op ons stond te wachten. We vertrokken richting luchthaven.
Hier had ik het toch wel even moeilijk. Normaal als je met koffer naar de luchthaven trekt, wil dit zeggen dat je naar huis mag … Maar dit was niet zo we mogen nog lang niet naar huis, wat dan wel even moeilijk is!
Om 7 uur vertrok het vliegtuig en ergens rond 10.30 lande het vliegtuig in Kigoma. Daar kwamen enkele broeders ons opwachten en brachten ze ons naar ‘Mjemwema Lodge’. Daar trokken we hele grote ogen, want we hebben een pracht van een kamer! Suzanne en ik hebben ELK een 2 personenbed! Een super grote kast en kamer. En zoals in Kibodja hotel hebben we ook hier een TV op de kamer. We hebben echt luxe die we niet hadden verwacht!
Maar niet alleen ons hotelletje is heel prachtig, maar ook Kigoma is ongelofelijk mooi. Toen ik in het vliegtuig Lake Tanganika kon zien, voelde ik me al weer wat beter. Het uizicht hier is echt totaal anders dan Dar Es Salaam! Je zit tussen de bergen, je hebt een prachtig uitzicht op Lake Tanganika. Het is er hier ook iets minder warm dan in Dar Es Salaam.
Brother Eric liet ons even op onze kamer om ons te verfrissen, uit te pakken, …
Even later hebben we Sija ontmoet.
Samen met Brother Eric hebben we dan al een stukje van Kigoma gaan ontdekken. We hebben zeer toevallig Deo ontmoet. Hij heeft hier in Kigoma een radiostation en kan toch wel een klein beetje Nederlands .
We zijn langs geweest in Mandeleo, even een kijkje genomen in de school ernaast, een bezoek gebracht aan een 4 sterren hotel, met een prachtig uitzicht op Lake Tanganika. Je kan er ook even gewoon langs gaan om iets te drinken en te genieten van het uitzicht. Toen we langs gingen in Aqua lodge (Een klein hotel van de Broeders van Liefde.) deden we een leuke ontdekking. Er zijn hier 2 landgenoten van ons, Vincent en Ulrike. Ze zijn afkomstig van Gent en doen vrijwilligers werk in de school naast Mandeleo. Ze hebben ons onmiddellijk al uitgenodigd om één van deze dagen samen iets te gaan eten. Ze gingen ons een beetje helpen om het hier allemaal wat gewoon te worden.
Dit was zo een beetje onze eerste dag in Kigoma. Zoals het er nu uit ziet zal het hier echt heel leuk worden! Maandag starten we onze stage in de Carmel school, hopelijk verloopt ook daar alles goed…
Ik had er graag nog enkele foto's opgeplaatst, maar het duurt echt te lang en heb het jammer genoeg moeten stoppen!
Misschien een andere keer.
Tot later …
Abonneren op:
Posts (Atom)
