We zijn nog maar enkele dagen verder, maar toch hebben we alweer heel wat gezien en meegemaakt.
Bij ieder bezoek worden we heel hartelijk ontvangen, we worden er verwend. We zijn in een land waar mensen heel wat minder hebben dan bij ons in België. Toch proberen ze om ons bezoek zo aangenaam mogelijk te laten verlopen. We krijgen drankjes aangeboden, we mogen niet vertrekken voor we iets hebben gegeten, …

We hebben intussen al 2 scholen bezocht.
YWCA, dit is een zeer klein schooltje, waar ze enkel één pre- primary school (kleuterklas) en een klasjes hebben voor kinderen met een mentale beperking. Het valt ons op dat ze telkens met meerdere leerkrachten in een klas aanwezig zijn. Bij de kinderen met een beperking waren er een stuk of 5 leerkrachten. Iedere dag van de week is er iemand anders die de leiding neemt en de anderen helpen mee begeleiden. Ze proberen er de kinderen toch iets aan te leren ook al hebben ze een beperking. Ze vertelden ons dat dit één van de weinige scholen is waar deze kinderen naartoe kunnen.
De reden waarom er enkel een kleuterklas was, was omdat er vroeger geen kleuterklassen bestonden, er was enkel primary school (lagere school). Daarom hebben zij er dan één opgericht.

Dan zijn we natuurlijk nog even langs geweest in Pond Spring. De school waar andere mede- studenten de vorige jaren naartoe zijn geweest. We moesten hen allemaal zeer veel groetjes doen! Ze waren allen zeer enthousiast om te horen hoe het nu met hen gaat. Heel wat kinderen herinnerden ook nog de vorige studenten, al hadden sommige klassen wat moeite met de namen .
We gingen in iedere klas even langs om onszelf voor te stellen. De kinderen waren allen heel enthousiast om ons te zien! We hadden zelf het gevoel dat we een heel belangrijk iemand waren, terwijl we dat eigenlijk echt niet zijn.
We gingen observeren in de ‘zebraklas’ (3de kleuterklas). Daar konden we heel wat terugvinden van in België. Ze deed een tussendoortje wanneer de kinderen even te wild werden, er werd gebruik gemaakt van een weerkalender, … Je kond dus duidelijk merken dat Pond Spring al heel wat ontwikkeld is.

Toen het middag was moesten Suzanne en ik blijven eten. We hadden eigenlijk al thee (Dat ik tot mijn eigen verbazing echt wel lekker vond.) en 3 sneden brood gekregen. Dus je merkt dat ze er echt wel zeer vriendelijk zijn. Als middagmaal kregen we rijst, een witte groente (de naam ontglipt me, maar ik denk dat het witte kool is van bij ons), vis en wat er niet mag ontbreken, bonen … 
Tijdens het middagmaal kwam er een meisje langs en vertelde iets aan de ‘headmaster’. Ze zei haar een beetje later terug te komen. Dit deed ze dan ook en er was een ander meisje met haar mee. Ze gingen het bureau binnen en Suzanne en ik zaten in het kamertje ernaast. Er werd een lang gesprek gevoerd tussen beide meisjes en de ‘headmaster’. Plots hoorden Suzanne en ik iets en keken we even omhoog (want wij zaten met ons gezicht naar de deuropening) toen zagen we dat het meisje dat erbij was gekomen 2 stokslagen kreeg op haar armen. Ik had altijd gedacht dat ik het er heel moeilijk mee ging hebben, maar het viel best mee. Ik weet dat dit niet zo is in België, maar door er al van gehoord te hebben, heb je er u een beetje kunnen op voorbereiden. Ik keur het zeker niet goed en vind het erg dat ze dit doen maar doordat ze eerst een lang gesprek hebben gehad, werd het ook een beetje gerelativeerd. De ‘headmaster’ kon na het horen van het ene verhaal onmiddellijk hebben geoordeeld en enkele stokslagen hebben gegeven, maar dat deed ze niet …
Dit was dan onze laatste dag in Dar Es Salaam …
Op zaterdag, uur in de morgen moesten we uit bed, zodat we ons nog konden wassen en het laatste gerief nog konden opbergen. Om 4.40 gingen we naar beneden en tot onze verbazing merkten we dat de taxi die er om 5u ging staan al op ons stond te wachten. We vertrokken richting luchthaven.
Hier had ik het toch wel even moeilijk. Normaal als je met koffer naar de luchthaven trekt, wil dit zeggen dat je naar huis mag … Maar dit was niet zo we mogen nog lang niet naar huis, wat dan wel even moeilijk is!

Om 7 uur vertrok het vliegtuig en ergens rond 10.30 lande het vliegtuig in Kigoma. Daar kwamen enkele broeders ons opwachten en brachten ze ons naar ‘Mjemwema Lodge’. Daar trokken we hele grote ogen, want we hebben een pracht van een kamer! Suzanne en ik hebben ELK een 2 personenbed! Een super grote kast en kamer. En zoals in Kibodja hotel hebben we ook hier een TV op de kamer. We hebben echt luxe die we niet hadden verwacht!

Maar niet alleen ons hotelletje is heel prachtig, maar ook Kigoma is ongelofelijk mooi. Toen ik in het vliegtuig Lake Tanganika kon zien, voelde ik me al weer wat beter. Het uizicht hier is echt totaal anders dan Dar Es Salaam! Je zit tussen de bergen, je hebt een prachtig uitzicht op Lake Tanganika. Het is er hier ook iets minder warm dan in Dar Es Salaam.
Brother Eric liet ons even op onze kamer om ons te verfrissen, uit te pakken, …
Even later hebben we Sija ontmoet.

Samen met Brother Eric hebben we dan al een stukje van Kigoma gaan ontdekken. We hebben zeer toevallig Deo ontmoet. Hij heeft hier in Kigoma een radiostation en kan toch wel een klein beetje Nederlands .
We zijn langs geweest in Mandeleo, even een kijkje genomen in de school ernaast, een bezoek gebracht aan een 4 sterren hotel, met een prachtig uitzicht op Lake Tanganika. Je kan er ook even gewoon langs gaan om iets te drinken en te genieten van het uitzicht. Toen we langs gingen in Aqua lodge (Een klein hotel van de Broeders van Liefde.) deden we een leuke ontdekking. Er zijn hier 2 landgenoten van ons, Vincent en Ulrike. Ze zijn afkomstig van Gent en doen vrijwilligers werk in de school naast Mandeleo. Ze hebben ons onmiddellijk al uitgenodigd om één van deze dagen samen iets te gaan eten. Ze gingen ons een beetje helpen om het hier allemaal wat gewoon te worden.
Dit was zo een beetje onze eerste dag in Kigoma. Zoals het er nu uit ziet zal het hier echt heel leuk worden! Maandag starten we onze stage in de Carmel school, hopelijk verloopt ook daar alles goed…

Ik had er graag nog enkele foto's opgeplaatst, maar het duurt echt te lang en heb het jammer genoeg moeten stoppen!
Misschien een andere keer.

Tot later …