Na een lange tijd weggeweest …

Het is al even geleden dat ik iets op mijn blog heb geplaatst. We hebben het dan ook al ongelofelijk druk gehad de afgelopen 2 weken. En het internetcafé ligt precies niet naast de deur : )
Ik zou eerst enkele mensen willen bedanken voor een heel heel heel speciaal cadeau! Op maandag 8 februari werd er op de deur geklopt. Het was de hotelmanager die mij mijn verjaardagspakketje kwam brengen! Echt ongelofelijk hoe gelukkig je kan zijn met een klein briefje, want toen dacht ik nog dat het gewoon een brief van Brecht ging zijn …
Maar het was veel meer dan dat! Voor mij was en is het nog steeds het leukste cadeau dat ik al ooit heb gekregen. Ik opende de omslag zo vlug mogelijk en ontdekte dat er een CD in zat en een kaartje.
Ik kreeg een verjaardagskaartje (Dank u!) en op de CD stonden 2 super leuke filmpjes eentje van thuis en enkele vrienden en de andere was van enkele mensen/ vrienden van op school!
Dus aan iedereen die te zien was in beide filmpjes heel erg bedankt voor de verjaardagswensen. Het was echt een SUPER cadeau! Trouwens vergeet ook de werkers van KATHO niet te bedanken ;-)want ze kennen mijn blog niet :D

Verder nog enkele ervaringen van de afgelopen weken:
 De Carmel school:
Ik heb er eigenlijk al zo veel beleeft dat ik eigenlijk niet weet waar te beginnen. Misschien eerst de minder leuke kant vertellen. Het gebeurt dus dat ik iets nieuw wil proberen in de klas. Doordat ik steeds in het Engels aan het praten ben, voor hen waarschijnlijk brabbelen, begrijpen ze niet altijd wat ik bedoel. Ik vraag dan aan de leerkracht om even te vertalen. Als de kinderen het niet onmiddellijk begrijpen dan probeert de juf het nog maar eens. Maar wat hier toepasselijk is, als ze het niet begrijpen hangt er dus fysiek geweld aan vast. Het is dus al enkele keren voorgekomen dat de kinderen, omdat ze het niet begrijpen, dan stokslagen krijgen of dat de leerkracht aan hun oren trekt, … Ik voel me daar dan wel schuldig over, omdat het eigenlijk door mij komt dat het gebeurt, ik wil nieuwe dingen aanbrengen …
Het laatste waar ik me minder goed kan in vinden is het steeds herhalen van alles en nog wat. Want voor hen is dit de manier om te leren. Op bepaalde momenten heb ik daar minder moeite mee dan op andere. Bijv.: Ik wou de kinderen de kleuren aanleren, dus had ik een kent lied vertaald naar het Engels. De bedoeling van het lied is dat de kinderen de kleuren leren, maar niet het lied. Toen ik het in de klas aanbracht in de klas vroeg ik aan de juf om gewoon uit te leggen wat de bedoeling was van het lied. Door een klein ‘taal’ misverstand (zoals we er al vele hebben gehad) begon de juf de les en het lied over te nemen. De kinderen moesten dus steeds opnieuw één zin van het lied herhalen. Omdat de juf de melodie niet kende moest ik het dan telkens voor zingen. Ik heb het lied dus echt tot vervelens toe gezongen. Dus als het voor mij al vervelend is denk dan maar eens hoe die kinderen zich moeten voelen als ze iedere dag alles heel veel moeten herhalen.

Maar … er zijn dus niet alleen wat mindere kantjes, er zijn ook ongelofelijke leuke momenten. Het gebeurt dat de kinderen hier positief worden benaderd maar helaas niet zoveel als dit bij ons gebeurt. Omdat dit zowat een basis is in ons onderwijssysteem doe ik dit dus heel veel. De kinderen vinden het dus echt zeer leuk wanneer je gewoon even ‘visuri sana’ (goed zo, goed gewerkt, …) tegen hen zegt. Ze beginnen te glunderen en je ziet ze dan voldaan terug naar hun plaats lopen en iets zeggen tegen hun buur. Ze glimlachen beide kijken in het werkboekje en kijken dan mijn richting uit terwijl ze beide heel erg aan het glimlachen zijn. Het is echt zo mooi dat je de kinderen met zo’n simpele woorden zo gelukkig kan maken.

Ik vertelde vooraf dat de kinderen soms wel eens stokslagen of zo krijgen. En ik vind dit heel erg, maar toen ik een gesprek had met mijn leerkracht vertelde ze me dat dit zo aan haar geleerd werd. Kinderen luisteren of leren niet als je niet op deze manier ingrijpt. Dus eigenlijk kan je het haar niet echt kwalijk nemen, denk maar eens hoe het bij ons was enkele jaren geleden …
Toch wil ik vertellen dat mijn juf. ook heel erg leuk en lief kan zijn. Ze staat heel enthousiast in de klas en noemt haar kinderen “My dear babies.”. Op een bepaalde dag vertelde ze hen zelfs dat ze van hen houdt dat ze eigenlijk geen stokslagen wil geven, maar dat ze daarvoor dan heel aandachtig moeten zijn. Want ze wil dat iedereen slaagt voor de examens aan het einde van de maand.
’s Morgens staat ze ook in de deuropening en groet ze ieder kind, dit gaat samen met een knuffel, een hand of ze wrijft eens over hun hoofd …
Dus eigenlijk raar om te zeggen, maakt dit wel een heel stuk goed van de andere dingen die ik te zien krijg.

Mandeleo:
Mandeleo is een plaats waar er wat oudere kinderen, tieners, maar ook volwassenen zijn. Ze kunnen er terecht en worden geholpen door de ‘Broeders van Liefde’. (Trouwens er even bij vertellen voor de mensen die weten wie het is, Brother Stan is terug!)
De meeste onder hen spreken totaal geen Engels of juist enkele woorden. Voor ons is het dus een hele uitdaging om een activiteit aan hen uit te leggen. Gelukkig zijn er ook enkele die wel Engels kunnen en zij proberen ons dan wat te helpen. En verder proberen we het met handen en voeten uit te leggen.
Wat ze dus heel super vinden is wanneer je uw fototoestel boven haalt. Ze drummen allemaal naar voor om toch maar op de foto te staan. En dan is het opnieuw drummen om allemaal samen te kijken naar het kleine scherm van het fototoestel om te zien hoe de foto er wel uit zien.

Verder zijn we op zaterdag avond al twee x een bungalow gaan mee volgen. Dit is echt iets heel tof. Alle tafels worden weggeplaatst van de gezamenlijke eetruimte en de banken worden opzij geschoven. Voor een half uurtje/ 3 kwartier,want ze weten echt van geen ophouden, ze zouden blijven zingen : ), wordt er gezongen, gedanst en iedereen doet mee zowel de kleinsten als de oudsten. Het is echt de moeite om erbij te zijn!

Bangwé:
Dit is een plaats voor kinderen met een beperking. Het zijn echt zeer schattige en leuke kinderen. Iedere keer opnieuw als we er aankomen, lopen ze vol enthousiasme naar ons toe en roepen ze mzungu, mzungu, … (blanke) Ze springen je om je nek en knuffelen je heel hard. Ze roepen jambo, jambo (hallo) geven je een hand en knuffelen je dan weer opnieuw. Het is net alsof het iedere keer een feest is als we daar aankomen. We voelen er ons ongelofelijk welkom!

De kinderen vinden het leuk dat we tijd met hen doorbrengen, ook wij vinden het super. Want door hele kleine dingen kan je hen dus ook heel blij maken.
Lama 1 van de kinderen, is altijd over enthousiast. Wanneer je iets met hem doet en je verteld hem dat het goed is (visuri sana), dan springt hij om je nek en knuffelt hij je stevig! Hij kijkt dan even omhoog en je ziet zijn ogen fonkelen en dan knuffelt hij je weer stevig! Je geniet echt van zo’n momenten.

Ik zou eigenlijk nog zoveel meer kunnen vertellen, maar ik denk dat dit onmogelijk is om dit allemaal neer te schrijven!

Nog even iets over mezelf. Je kent het spreekwoord van een mug een olifant maken. Als je het letterlijk neemt is dit hetgeen wat met mijn voet ie gebeurt deze week : )
Ik had dus een muggenbeet en had er aan gekrabd. Ik had niet door dat ik huid had weg gekrabd en liep dus terug naar huis. Maar je moet weten hier is echt overal stof …
De volgende morgen merkte ik de korstjes op en dacht het zal wel genezen. Maar de volgende dag stond ik op en mijn voet deed echt wel pijn. Toch ging ik naar school, ik dacht het zal wel overgaan : )
Maar tegen de middag was het heel wat erger geworden, mijn voet was heel erg gezwollen en leek echt op de voet van een olifant! Kon niet echt goed zijn, vlug te rade bij de dokter!
Na wat rusten is het nu al heel wat beter met mijn voet, al is de zwelling nog niet helemaal verdwenen, maar alles komt in orde geen zorgen : )

Dit was het dan al weer, tot een volgende keer!!!

Kwa heri (tot ziens)